Polo norte de Galicia

Aínda que está moi preto da casa, a beleza da praia de Seselle segue impactándome. Estes paseos de inverno pola praia solitaria enchen de calma o espíritu e son unha fonte de saúde tanto física coma mental. Hai que disfrutalos!

Desta volta achegámonos a carón do río Baxoi na área recreativa do muiño das Ferreñas(Vilarmaior) . O río aquí tamén desbordou días atrás e agora aínda vai bastane medrado. Esta área recreativa ten o pequeno muiño do s.XVIII , un fermoso lavadoiro, pequeno parque infantil e dúas amplas zonas con mesas, bancos e barbacoas. Magnífica área para descansar despois de recorrer as sendas do val de Doroña .

Onte seguimos (en coche) ao río Sor no seu percorrido dende Ambosores ata o refuxio de Ulló en Ribeiras do Sor(Mañón) . A estreita estrada estaba chea de restos de vexetación arrincada polas borrascas destes días, pero a viaxe transcurriu sen incidentes. Unha paradiña na fermosa área recreativa de Ulló para achegarnos á beira do río a observar de preto a enchenta do río. A tope de auga!

Coas numerosas borrascas que nos chegan, asociadas a avisos por precipitacións, están os ríos desbordados ou en risco de desbordamento. Achegarse a calquera deles, sexa nas súas beiras, fervenzas, encoros,...é un espectáculo. O encoro do Eume desbordando.

Empezamos febreiro do mesmo xeito que rematou xaneiro: borrascas sucesivas con alertas por vento, precipitacións, etc. Hai que aproveitar as pequenas calmas que hai entre frentes para facer algunha escapadiña e dar pequenos paseos polos arredores. A nosa contorna ben o merece. Aínda que coñecida, sempre hai eses momentos de dicir ou pensar: "Que fermosura!" Neste caso, foi a praia do Río en Meirás a que provocou o comentario.

A arquitectura popular é unha das miñas debilidades e a súa integración no entorno penso que é primordial. Canta beleza pode gañar unha costrución moi sinxela co aporte dun entorno natural acorde con ela. Esta fermosura de casa non sería o mesmo sen ese magnífico castiñeiro que a acompaña e protexe. Nas aldeas galegas, rara era a casa que non tiña na horta algún castiñeiro para surtir á familia de castañas, ou rara era a casa na que non había mobles desta madeira. Na nosa comunidade temos exemplares ben antigos destas árbores e as súas cañotas dan fé da importancia que tiñan para nós e da protección que lles debemos.