Polo norte de Galicia

Esta pequena senda de pouco máis de 1Km a carón do río Medio , afluente do Lambre , é unha desas camiñatas que hai que repetir cada pouco. Podemos iniciala dende a antiga minicentral de Güimil e será ascendente ou dende a capela da Nosa Sra. de Guadalupe e daquela será descendente. Nós sempre a facemos ascendendo primeiro e facer a volta costa abaixo. De calquera xeito é unha desas sendas que impactan pola súa beleza: a bóveda de especies arbóreas que nos envolve, o son da auga río abaixo acompañando o noso andar, o chío dos paxaros, as bolboretas e libeliñas, os fieitos e outras plantas,...un PARAÍSO. E ademais o conxunto etnográfico dos muiños á beia do río que nos falan de tempos pasados cando estaban en pleno funcionamento.

Ourol , ese concello cheo de montañas, é un dos que recorremos con frecuencia buscando estradas que nos leven a pequenos rueiros e aldeas que descubrir ou voltar a ver. Nesta ocasión o recorrido non é novo, xa o fixemos máis veces, pero é unha delicia de todos xeitos. Pasamos por Ambosores, Toxoso, Bravos e subindo hacia O Sixto, paramos no lugar de Coxuxo onde, nuns centos de metros, hai un pequeno muiño, a ermida de S Xoán e uns rueiros, de vivendas tradicionais de pedra, moi fermosos. O val entre montañas que leva ata Bravos, é impresionante.

En Galicia atopar un parque, ou unha área recreativa, á beira dun río é moi doado e sempre nos gusta aproveitalos para facer un descanso nas viaxes ou excursións: disfrutar da sombra a carón do río, facer un picnic, escoitar as melodías da natureza,... Este parque de Gontán , en Abadín , está a carón do río de Labrada e encántanos facer unha paradiña sempre que nos achegamos pola zona do Xistral . A Toxiza , etc. Momentos de felicidade!

Estas dúas palabras describen moi ben a sensación que temos ao chegar a este lugar. A capela de S. Alberte de Guitiriz , a carón do camiño de Santiago e do río Parga , xunto coa carballeira que a rodea déixannos sen palabras pola súa fermosura. Esta igrexa-capela gótica (XIII-XIV), conserva do primitivo estilo no exterior, a ventá oxival con tracerías salomónicas, unha porta lateral, os caneciños e os oito grandes contrafortes. A fachada moi sinxela é do XVIII e está coroada por unha sinxela espadana. A fonte da Fala ou de S. Alberte é renacentista e o fermoso cruceiro é de finais do século pasado. A uns metros pasa a Ruta da Auga e o Sendeiro dos Bidueiros . A fermosa ponte medieval de S. Alberte cruza o río Parga e permite o acceso dende a Nacional VI. No mes de maio celébrase a romaría do santo.