Polo norte de Galicia

A praia de Chanteiro , unha das xoias do concello de Ares , non precisa palabras para describir o que se sinte nela, as sensacións que percibimos cos nosos sentidos, esas vistas, ese aroma a océano, ese son do mar, a area ou as rochas baixo o noso corpo,... . Coas imaxes basta! Paraísos de Ares!

O esteiro do río Mera na ría de Ortigueira presenta un complexo sistema hidrolóxico, resultado da confluencia de varios ríos (Mera, Ladrido, Casón Pequeno e Maior) e as mareas do mar. Este é un espazo natural prodixioso cunhas das marismas máis grandes de Galicia , importante lugar de invernada de aves acuáticas e limícolas. Na parte final deste espazo, de cara ao océano está o areal de Morouzos , unha impresionante praia virxe, de 2 km de lonxitude, cun sistema dunar bastante extenso e un piñeiral con área recreativa, que entre o 9 e o 16 deste mes estará ocupado por centos de campistas que acudirán ao Festival de Ortigueira . Si gustamos das camiñatas por espazos naturais, aquí temos varios kilómetros para o noso disfrute.

Nun día de verán de calor abafante unha estupenda idea pode ser achegarnos ata a área recreativa de Formariz e disfrutar do frescor e a tranquilidade da fraga do Belelle . Uns metros río arriba, o río reaparece, despois do tramo chamado río Cuberto porque, literalmente, desaparece baixo grandes moles de rocha granítica. Hai un pequeno sendeiro na beira do monte se queremos percorrer o tramo cuberto. E se apetece camiñar máis, poderemos seguir río arriba ata Sta. María de Cabalar . O silencio do Belelle neste tramo da área recreativa de Formariz parece un descanso que toma o río no seu traballoso percorrido. Algo único que hai que disfrutar.

Onte, 28 de xuño, en Galicia tivemos o solpor máis tardío de todo o ano : ás 22:20. Según a explicación do físico e divulgador científico, Jorge Mira, as mañás levan perdendo luz dende unha semana antes do solsticio, dende o 14 ou 15 de xuño comezaron a ser máis curtas; en cambio unha semana despois, o 28 de xuño, foi a tarde máis longa no terzo norte peninsular. A partir de agora, apenas notaremos cambios polas tardes, e seguiremos con solpores propios do verán. Para disfrutar dese solpor, fomos ata Coitelada , e por mor dunhas nubes, perdemos de vista o sol 10 minutos antes. De todas maneiras, disfrutar do solpor en Coitelada é unha marabilla. (O mellor lugar do noso concello para velo).

O illote do Mourón limita a enseada de Ares que dende a Punta do Castelo ata O Mourón forma ese arco perfecto de case 3Km de lonxitude con praias e calas de gran beleza. Este illote, remate da Punta Mourón, ten un pequeno itsmo que con marea baixa permite acceder a el. Nesta punta está o castro de Punta Mourón do s.II a.C. cuberto de maleza e dun pequeno bosque. A península na que se asenta aparece defendida polos cantís de máis de 20m de altura e no itsmo por unha segunda defensa. O nome do Mourón , pode ter relación co Mouro , ese ser da mitoloxía galega que habitou os monumentos antigos, ocultando neles as súas riquezas. Moi preto do Mourón , na Punta de Agra , según a lenda estaba a cova do tesouro. Mitos e lendas en Galicia son moi abundantes. Na mesma enseada estaba o castro do Alto da Pena , no que tamén houbo séculos despois un muiño de vento, ambos desaparecidos. No concello de Ares , houbo moitos castros, algúns desaparecidos e outros esquecidos que indican que f...

A Coruña , cos seus 956 km. de costa, é a provincia española que ten máis km. costeiros. Xa que logo, non é de extrañar o gran número e a variedade de praias e paisaxes costeiras que ofrece: areais de km de lonxitude, sistemas dunares, marismas e xunqueiras, praias pequenas, cantís impresionantes, calas, etc. A cala de Sonreiras en Cedeira , é unha desas calas paradisíacas que namoran. Non é preciso dicir nada máis. Paraísos!

Hai uns días, polas terras de Viveiró , no concello de Muras , atopamos esta casa na parroquia de Silán . Varios detalles indicaban a súa antigüidade e paramos ao seu carón para observala e facerlle unhas fotos. Despois de buscar información na rede , resulta que é o que queda da torre de Silán , datada entre finais do XIII- principios do XIV. Perdeu a súa forma primitiva e foi adaptada coma casa de labranza conservádose só a parte inferior da torre á que lle engadiron un anexo. O escudo que está na casa lindeira, estaría anteriormente na torre, xa que era máis alta (posiblemente dúas plantas máis). Pertencía a Constanza de Castro, filla do Mariscal Pardo de Cela e casada con Rui Díaz de Andrade. Nesta parroquia xa nos chamara a atención noutra ocasión a igrexa, o cruceiro e o cemiterio que están arredor dela e unha fermosa casa trala igrexa, nunha ubicación moi fermosa. Noutro país europeo, este edificio e o seu entorno estarían noutra situación ben distinta. Moito nos queda por mel...